07-3-332 Anatomiczne uzasadnienie wykorzystania zasady tensegracji w masażu – K. Kassolik et al

Streszczenie

Struktura ludzkiego organizmu, zarówno na poziomie komórek, tkanek, jak i organów umożliwia zachowanie stałości porządku przestrzennego. Jest to możliwe dzięki najbardziej rozpowszechnionemu białku w organizmie jakim jest kolagen. Stanowi on podstawowy składnik budulcowy tkanki łącznej, między innymi aparatu mięśniowo-powięziowo-więzadłowego. Aby utrzymać odpowiednią strukturę przestrzenną organizmu, niezbędnym jest zachowanie zrównoważonego napięcia kolagenu, a tym samym tkanki łącznej. Jest to generowane głównie przez spoczynkowe napięcie mięśni szkieletowych, których składnikiem jest również kolagen. Wychodząc z powyższego założenia, jak również w oparciu o zasadę tensegracji, dokonano anatomicznej analizy zależności strukturalnej na poziomie mięśniowo-powięziowo-więzadłowym w wyodrębnionych czterech podstawowych układach. W każdym z nich występują mięśnie, powięzie i więzadła połączone ze sobą strukturalnie, tworząc rozległy układ przenoszenia naprężeń na dużym obszarze ciała. Jednocześnie są miejsca, gdzie przez te struktury przechodzą naczynia lub nerwy. W przypadku długo utrzymującego się podwyższonego napięcia spoczynkowego mięśni i powięzi może dochodzić do ich zaburzenia. Przedstawiono również najczęstsze schorzenia układu ruchu, które mogą być konsekwencją nieprawidłowości w rozkładzie napięcia w wyżej wspomnianych układach. Niniejsza próba analizy struktury anatomicznej ludzkiego organizmu, zgodnie z zasadą tensegracji, gwarantuje lepsze zrozumienie nieprawidłowości w jego funkcjonowaniu. Może ona również pomóc w zwiększeniu efektywności masażu w niektórych schorzeniach i być przydatna przy odkrywaniu zależności strukturalnych i czynnościowych pomiędzy różnymi elementami układu ruchu a naczyniami krwionośnymi i limfatycznymi czy nerwami.

 

Słowa kluczowe

masaż, tensegracja, anatomia